Ο Πόλεμος των Πάγων
Δευτέρα, 01 Φεβρουάριος 2010 10:26
Η Κίνα θέλει να αναβαθμίσει περεταίρω τη θέση της στον κύκλο των χωρών της Αρκτικής. Επιπλέον απόδειξη αποτελεί το αυξανόμενο ενδιαφέρον για την περιοχή αυτή, τα λιμάνια, και η πρόσβαση στο σχεδόν ένα τέταρτο των πόρων σε υδρογονάνθρακες που η τήξη των πάγων θα φέρει στην επιφάνεια.
Μετά το «Chinafrique» με το έντονο ενδιαφέρον της Κίνας να «αναπτύξει» την Αφρική, έχουμε πλέον το «Chinarctique». Η πρωτοφανής παρουσία ενός υπαλλήλου της Κινεζικής κυβέρνησης κατά τη διάσκεψη «Αρκτική σύνορα» (η τέταρτη, που πραγματοποιήθηκε τέλη Ιανουαρίου στο Tromsø, νορβηγική πόλη πανεπιστημίου πέρα από το πολικό κύκλο), ήταν τουλάχιστον μία ένδειξη ότι το Πεκίνο θέλει να «σταθμίσει» στην περιοχή.
Η Κίνα έχει ήδη οργανώσει τρεις επιστημονικές αποστολές από το 1999 και θα πραγματοποιήσει μία τέταρτη μέσα στο 2010. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι η παρουσία αυτή χρησιμοποιείται επίσης για την πολύτιμη συλλογή επιστημονικών δεδομένων ώστε οι Κινέζοι να εδραιώσουν τη θέση τους στις υπό εξέλιξη παγκόσμιες συνομιλίες για το κλίμα και το μέλλον. "Για την Κίνα, τα δύο πιο σημαντικά θέματα είναι η αλλαγή του κλίματος και το μέλλον των οδών που διέρχονται από τον Αρκτικό Ωκεανό, ο Tang Guoquiang, Πρέσβης της Κίνας στην Νορβηγία, αφού παρακολούθησε όλους τους συμμετέχοντες στη διάσκεψη.
«Η Ομιλία του Πρέσβη Tang Guoquiang θα μπορούσε να εκφωνηθεί από οποιονδήποτε δυτικό ηγέτη», έγραψε την επόμενη μέρα Asbjørn Jaklin, εκδότης νορβηγικής εφημερίδας, σημειώνοντας ότι ο διπλωμάτης είχε συζητήσει για την αλλαγή του κλίματος, την βιώσιμη ανάπτυξη, την εξευρεύνηση των Πόλων και τη διεθνή συνεργασία. Δια στόματος Young, ειδικού ερευνητή Αμερικάνικου κέντρου, διαπιστώθηκε ότι «δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι οι Κινέζοι ενδιαφέρονται κυρίως των πόρων."
Από το 2007, η Κίνα είναι ένας παρατηρητής στις άτυπες συνεδριάσεις του Αρκτικού Συμβουλίου, μια διακυβερνητική οργάνωση με έδρα στο Τρόμσο, η οποία συγκεντρώνει τις οκτώ χώρες, συμπεριλαμβανομένων της Αρκτικής τις πέντε πιο σημαντικά από τις οποίες είναι εκείνες που βρέχονται από τον Αρκτικό Ωκεανό, δηλαδή Ρωσία, τον Καναδά, τη Δανία (μέσω Γροιλανδίας), τις Ηνωμένες Πολιτείες και τη Νορβηγία.
"Η Κίνα αναγνωρίζει την κυριαρχία των πέντε αυτών χωρών και αποτελεί βασικό στοιχείο», σημείωσε ο Hans Corell, πρώην νομικός σύμβουλος του ΟΗΕ. Εξίσου σημαντικό είναι ότι η Κίνα απαιτεί ειδική μεταχείριση για την περιοχή, σε αντίθεση με τη γνώμη των χωρών της Αρκτικής που πιστεύουν ότι η τρέχουσα σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας που υπογράφηκε στο Montego Bay (Τζαμάικα), το 1982, είναι απολύτως κατάλληλη.
Η Κίνα ισχυρίζεται ωστόσο οτι, όπως και η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ) μέσω ενός μόνιμου παρατηρητή στο Συμβούλιο της Αρκτικής και ότι έχουν ήδη έξι χώρες, συμπεριλαμβανομένης της Γαλλίας, έχει και αυτή το δικαίωμα πιο δραστικής συμμετοχής. Επισήμως, οι χώρες της Αρκτικής είναι ανοιχτές στη διεθνή συνεργασία. "Θέλουμε να καλωσορίσουμε τις χώρες που επιθυμούν, ως παρατηρητές, έτσι ώστε να μην αισθάνονται την ανάγκη να δημιουργηθεί μια άλλη δομή," είπε ο Erik Lahnstein, υφυπουργός στο Νορβηγικό Υπουργείο Εξωτερικών και αρμόδιος για τη Βόρεια Θάλασσα.
Στην πραγματικότητα όμως, παραμένουν κλειστές οι πόρτες προς το παρόν. "Οι πέντε χώρες που συνορεύουν θα προσπαθήσουν να κρατήσουν τους άλλους σε απόσταση", λέει ο Mads Christensen, διευθυντής της Greenpeace στις σκανδιναβικές χώρες.
Πιο ρεαλιστική…
Στην πραγματικότητα, και οι πέντε της Αρκτικής υποκρίνονται, επαναλαμβάνοντας όλοι ότι δεν υπάρχει ανάγκη μιας Συνθήκης για την Αρκτική, ζητώντας όμως το 2008 βοήθεια από το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο ή από περιβαλλοντικές οργανώσεις όπως η Greenpeace και το WWF. Ο στόχος των ευρωβουλευτών είναι η προστασία της περιοχής, που απειλούνται από τη θαλάσσια κυκλοφορία και το αυξημένο ενδιαφέρον για τις δυνατότητές της σε αποθέματα φυσικού αερίου και πετρελαίου. Όμως, μια διεθνής συνθήκη που θα αυξήσει την δυνατότητα παρέμβασης των άλλων χωρών στην Αρκτική, είναι κάτι που δεν θέλουν τα μέλη του Αρκτικού Συμβουλίου.
Σε μια τέτοια αναγκαία συνθήκη, η Κίνα υιοθετεί μια πιο ρεαλιστική προσέγγιση. Το Πεκίνο επιμένει, ωστόσο, περισσότερο στις προσφυγές σχετικά με την προστασία των αυτοχθόνων πληθυσμών. Σε αντίθεση με την Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία σε ανοικτή σύγκρουση με τους αυτόχθονες μετά το 2009, απαγορεύει την εισαγωγή των προϊόντων φώκιας, στερώντας τους μια σημαντική πηγή εισοδήματος.
Επιστροφή στην Αρχική Σελίδα
Συναφή άρθρα:
Νεότερα άρθρα:
Παλαιότερα άρθρα:
Προσθέστε σχόλιο