An error occured during parsing XML data. Please try again.

Ένα σημείωμα, μια τρύπια πεντάρα και μια παλιά μικρή ιστορία

Ο Λάμπης Ν. Βολονάκης, λοχίας του Α' λόχου του 17ου Συντάγματος Πεζικού υπηρετούσε στην Μικρά Ασία το 1920. Αποσυναρμολογώντας και καθαρίζοντας το όπλο του, βρήκε ένα σημείωμα και μια πεντάρα. Τα φύλαξε μέχρι την επιστροφή του στην πατρίδα και τα κατέθεσε στην Ιστορική και Εθνολογική Εταιρία της Ελλάδος.

Το σημείωμα είναι ενδεικτικό του διαχρονικού πνεύματος του Έλληνα Στρατιώτη, το οποίο προσπαθούν να εξοντώσουν τα τελευταία χρόνια:

Η μάγισσα των αστεριών

Αξιολόγηση Χρήστη: / 1
ΧείριστοΆριστο 

(«Μια στιγμή, μια αιωνιότητα μονάχα»: η συνέχεια)

Η μάγισσα των αστεριών 

Σμαραγδή Μητροπούλου

 

Η μάγισσα των αστεριώνΣτεκόμουν με τις ώρες και αγνάντευα το πέλαγος. Τα μάτια μου έψαχναν τον ορίζοντα σαν να αναζητούσαν κάτι…κάποιον. Και πάντα μπροστά μου η ίδια εικόνα: ένα λευκό πουκάμισο που βάφτηκε κόκκινο, ένα χαμόγελο που πάγωσε. Κι εγώ της κράτησα σφιχτά το χέρι λίγο πριν το τέλος, λίγο προτού η ψυχή της ξεκινήσει για τη χώρα που τα άστρα δεν δύουν ποτέ.

Μια στιγμή, μια αιωνιότητα μονάχα, ήταν αρκετή να φέρει τα πάνω κάτω στο είναι μου! Με το που διασταυρώθηκαν οι ματιές μας, εκείνη τη μέρα που την πρωταντίκρυσα, ήξερα…ναι….ήξερα.

Μια Θάλασσα Αναμνήσεις

Αξιολόγηση Χρήστη: / 1
ΧείριστοΆριστο 
ΜΙΑ ΘΑΛΑΣΣΑ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ 
Σμαραγδή Μητροπούλου
«Θάλασσα στο ποτήρι να σε πιω
στα γαλάζια νερά σου να χαθώ
το κορμί σου…την ψυχή σου ζητώ»

Αυτό ήταν το τραγούδι μας, το τραγούδι μιας αγάπης που σημάδεψε τη ζωή μου πέρα από το χώρο και το χρόνο. Εγώ της το είχα γράψει, τότε που ήμουν ακόμη παιδί.
«Ε, Στέλιο, γιε μου», η φωνή του καπετάν-Γιώργη με αποσπά από τις σκέψεις μου.
Στρέφομαι προς το μέρος του.
«Θα πάω με το καΐκι τους ξένους απέναντι, στη Σαπιέντζα, στη χρυσαφένια παραλία! Θέλεις να έρθεις;»

Αξίζει να το κρατήσεις

Αξιολόγηση Χρήστη: / 3
ΧείριστοΆριστο 
Αξίζει να το κρατήσειςΔύο άντρες πολύ σοβαρά άρρωστοι, ήταν ίδιο δωμάτιο ενός νοσοκομείου. Στον έναν επιτρέπονταν να μένει καθιστός μία ώρα το απόγευμα γιατί τον βοηθούσε να φύγουν τα υγρά από τους πνεύμονες.

Mια στιγμή μια αιωνιότητα μονάχα

Αξιολόγηση Χρήστη: / 3
ΧείριστοΆριστο 

Μια φορά κι έναν καιρό σ' ένα νησί ευλογημένο που το έλουζε της Παναγιάς η χάρη.

΄Ένα κτίριο λευκό σαν περιστέρι, σκαρφαλωμένο στο βράχο να κοιτάζει τη θάλασσα. Μια πύλη σκουριασμένη από την αρμύρα, ένας κήπος γεμάτος αγριόχορτα.να ο καινούργιος μου κόσμος.
Και τότε.

Σε βλέπω σε μιαν άκρη μαζεμένο, ένα μικροκαμωμένο πλάσμα με τα πιο γλυκά μάτια του κόσμου, και νιώθω την καρδιά μου να σπάζει σε εκατομμύρια κομμάτια. Σε αγάπησα, προτού μάθω το όνομά σου. Μια στιγμή ήταν αρκετή να φέρει τα πάνω κάτω στο είναι μου.